قاپ قارا

محاكمه در سينما

ghapghara — Sat, 14 Nov 2009 11:23:36 GMT

ديروز فيلم " محاكمه در خيابان " را ديدم و با آخرين ديالوگ فيلم" خداحافظ بچه" اشكم در آمد. فضاي فيلم مرتبا مخاطب را در فضاي "قيصر" با لا و پايين مي زند. باز هم در فيلم چاقو و آكاردئون مي بيني و بيش از پيش از اين دو مولفه سينماي "سلطان سينما" لذت مي بري. همه بازي ها فوق العاده است مخصوصا بازي فروتن كه انسان را ذوق زده مي كند.
به نظر من بهترين صحنه فيلم صحنه چاقو خوردن فروتن است كه دل آدم را كباب مي كند. فيلم به گونه اي پيش مي رود كه گويي فيلم در پي متهم كردن تك تك افراديست كه در سينما نشسته اند بطوريكه بارها اين حس به مخاطب دست مي دهد تا نگاهي به گذشته كرده تا رد پاي خودش را در زندگي دنبال كند.

ناتینگ هیل و یک نکته ارتباطی

ghapghara — Fri, 16 Oct 2009 09:06:07 GMT

امروز حسابی به هم ریخته بودم و واقعا نمی دونستم چی کار بادی بکنم این بود که سراغ فیلم هام رفتم تا یه چیزی واسه سرگرمی پیدا کنم که فیلم ناتینگ هیل رو در ردیف فیلم هایی که قبلا دیدمم پیدا کردم ولی هر چقدر فکر کردم داستان فیلم یادم نیومد این بود که فیلم رو از قابش در آوردم و داخل دستگاه گذاشتم و به یه نکته ارتباطی خیلی خوب رسیدم.
ویلیام تاکر ( هیو گرانت ) کتابفروش ناحیه ناتینگ هیل با بازیگر سینما آنا اسکات ( جولیا رابرتز ) که چند روز پیش از او کتاب خریده بود، در خیابان تصادف می کند و در پی آن او را برای مرتب کردن سر و وضعش به خانه خود دعوت می کند. عکس هایی از آنا در روزنامه چاپ می شود. آنا صبح روز بعد با خواندن روزنامه ها، ویلیام را متهم به تبانی میکند.
نکته ارتباطی فیلم در این است که وقتی ویلیام به آنا می گوید کهنه ترین کالای فردا روزنامه امروز است و فردا همه مردم روزنامه امروز را دور می ریزند؛ آنا به او می گوید: روزنامه ها جاودانه هستند و هروقت اگر کسی بخواهد درباره من مطلبی بنویسد به عکسها و خبر امروز مراجعه می کند و از آن استفاده می کند.
امروز فیلم ناتینگ هیل درس بزرگی به من داد.

عطا نامه

ghapghara — Sun, 23 Aug 2009 14:01:09 GMT

نزديك به يك هفته از فوت عطا افشاري مي گذرد و من هنوز باورم نشده كه او رفته است و همچنان منتظرم تا يك شوخي بامزه يا يك خبر طنز من در آوردي از خودش در كند و كل تحريريه روده بر شوند.و من هنوز منتظرم تا درباره صحنه هاي جذاب فيلم بي خوابي ساخته كريستوفر نولان و با بازي درخشان آل پاچينو ساعتها با عطا حرف بزنم و او ذوق زده شده و با آب و تاب برايم از بي خوابي هايش بگويد.
و من به ياد آن لحظاتي مي افتم كه عطا در همين نزديكي من شايد در فاصله يك متر و نيمي من در داخل گوشي تلفن خبر مي خواند و ضبط مي كرد تا فردا صبح كه سوار تاكسي مي شوم صداي عطا را بشنوم ولي اين روزها كه مي گذرد صداي عطا نمي آيد. از هيچ راديويي صدايي شنيده نمي شود شايد بايد فركانس ها را بر روي بال فرشته ها تنظيم كنيم تا صدايي از عطا بياييد.
براستي تا چه زماني بايد شاهد مرگ عزيزانمان باشيم ؟

شعری از سمیرا قطب

ghapghara — Sun, 09 Aug 2009 13:44:18 GMT

جهان يك زير سيگاري بزرگ است
تعجبي ندارد اگر گاهي نقطه اي دود مي كند
يا ناگهان تلي از خاكستر
بر سرمان مي ريزد
تعجبي ندارد
اگر گر مي گيري
به خودت مي پيچي
و هر چه سنگ مي زني
از اين ديوارهاي شيشه اي آن طرف تر نمي رود

نامه شاملو به آیدا

ghapghara — Sat, 25 Jul 2009 11:22:36 GMT

آیدا نازنین خوب خودم .
ساعت چهار یا چهارو نیم است . هوا دارد شیری رنگ می شود. خوابم گرفته است اما به علت گرفتاریهای فوق العاده ای که دارم نمی توانم بخوابم. باید (کار) کنم. کاری که متاسفانه برای خویش بختی من و تو نیست: برای رسالت خودم هم نیست: برای انجام وظیفه هم نیست: برای هیچ چیز نیست، برای تمام کردن احمد تو است. برای آن است دیگر–به قول خودت–چیزی از احمد برای تو باقی نگذارند.
اما...بگذار باشد.اینها هم تمام می شود. بالاخره (فردا) مال ما است.
مال من و تو با هم. مال آیدا و احمد با هم...
بالاخره خواهد آمد، آن شبهایی که تا صبح در کنار تو بیدار بمانم، سرت را روی سینه ام بگذارم و به تو بگویم که در کنارت چه قدر خوشبخت هستم.
چه قدر تو را دوست دارم! چه قدر به نفس تو در کنارم خودم احتیاج دارم! چه قدر حرف دارم که با تو بگویم ! اما افسوس ! همه حرفهای ما این شده است که تو به من بگویی (امروز خسته هستی ) یا (چه عجب که امروز شادی ؟) و من به تو بگویم که : (دیگر کی می توانم ببینمت ؟ ) و یا :
تو بگویی : (می خواهم بروم . من که هستم به کارت نمی رسی . ) من بگویم : (دیوانه زنجیری حالا چند دقیقیه دیگر هم بنشین !) و همین ! – همین و تمام آن حرفهای ، شعرها و سرودهایی که در روح من زبانه می کشد تبدیل به همین حرفها و دیدارهای مضحکی شده که مرا به وحشت می اندازد :
وحشت از اینکه ، رفته رفته ، تو از این دیدارها و حرفها و سرانجام از عشقی که محیط خودش را پیدا نمی کند تا پرو بالی بزند گرفتار نفرت و کسالت و اندوه بشوی .
این موقع شب (یا بهتر بگویم : سحر) ز تصور این چنین فاجعه ای به خود لزریدم . کارم را گذاشتم که این چند سطر را برایت بنویسم :
آیدای من : این پرنده، در این قفس تنگ نمی خواند. اگر می بینی خفه و لال و خاموش است، به این جهت است ... بگذار فضا و محیط خودش را پیدا کند تا ببینی که چه گونه در تاریک ترین شبها آفتابی ترین روزها را خواهد سرود.
به من بنویس تا هر دم و هر لحظه بتوانم آن را بشنوم :
به من بنویس تا یقین داشته باشم که تو هم مثل من در انتظار آن شبهای سفیدی. به من بنویس که می دانی این سکوت و ابتذال زاییده ی زندگی در این زندانی است که مال ما نیست ، که خانه ی ما نیست ، که شایسته ی ما نیست . به من بنویس که تو هم در انتظار سحری هستی که پرونده ی عشق ما را در آن آواز خواهد خواند.

2۹ شهریور 1342
احمد تو

درباره يك فيلم معمولي

ghapghara — Wed, 15 Jul 2009 07:10:17 GMT

بالاخره رفتم و فيلم «درباره الي...؟» رو ديدم. پيش از اينكه برم سينما خيلي شنيده بودم كه اين فيلم شاهكاره و خيلي خوب ساخته شده ولي وقتي از سينما بيرون اومدم فهميدم كه اصلا شاهكار نبوده و فقط فيلميه كه در برخي سكانسها حركات خوبي از برخي بازيگران و يا عوامل ديده مي شود. تم اصلي فيلم درباره دروغ گفتن است و فيلم به زعم من با يك دروغ بزرگ تمام مي شود. فيلم درباره روزگار ما و انحراف از واقعيت است. بازي شهاب حسيني را دوست داشتم و از بازي ماني حقيقي خنده ام گرفت.

جان مالكويچ بودن

ghapghara — Sun, 12 Jul 2009 12:04:54 GMT

امروز وقتي در خبري از بالاترين خواندم كه جان مالكويچ جايزه ويژه جشنواره بین المللی فیلم شهر " کارلُوی واری " را دريافت كرده و در بخشی از سخنرانی خود گفته: " من مردم ایران را تحسین می کنم و برای آنها آرزوی موفقیت دارم." شديدا ذوق مرگ شدم و ياد فيلم جان مالكويچ بودن افتادم. همچنين جایزه کُره بلورین (Crystal Globe) به کارگردان ایرانی فیلم " 20 " عبدالرضا کاهانی اهدا شد.

پدر بودن

ghapghara — Sun, 05 Jul 2009 16:03:18 GMT

پدر بودن خیلی پر مسئولیت تر و سخت تر از فرزند بودنه. پدر بودن یعنی مهربانی در جدیت،یعنی شبانه بوسیدن،یعنی عاشق بودن و بروز ندادن، یعنی تنبیه معشوق برای دوام عشق، یعنی باریدن یعنی باران یعنی...

تست دموکراسی

ghapghara — Wed, 01 Jul 2009 16:12:09 GMT

بی‌بی‌سی فارسی فیلم تست دموکراسی ساخته محسن مخملباف را پخش کرد. اين فيلم ده سال پیش ساخته شده ، اما نكاتي در آن وجود دارد كه هم به لحاظ بصري هم به لحاظ معنايي و هم شعر گونگي باعث حظ مضاعف مي شود. در فيلم المانهاي خوبي از شخصيت هاي مردم ايران در مواجهه با دموكراسي وجود دارد.مخملباف یک انقلابی تندروی دهه 50 و اوایل دهه 60، در دهه 70 به طرز فکری رسید که با عث انقلاب فكري و عقيدتي در او شد. او در حالیکه تنها 17 سال داشت به زندان رژیم محمدرضا شاه افتاد و 4 سال و نیم از عمرش را در زندان گذراند و در همین دوران بود که به نویسندگی علاقمند شد. در اوایل دهه 60 در حلقه اولیه حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی حضور داشت و از آن دوران ساخت فیلمهای توبه نصوح و بایکوت به یادگار مانده است. اما نشانه‌های تغییر تفکر و نگاه مخملباف را از روند فیلمهایش می‌توان یافت؛ بای سیکل ران، عروسی خوبان، نوبت عاشقی، شب‌های زاینده‌رود، هنرپیشه، سلام سینما و گبه از مهمترین فیلمهای او قبل از مهاجرت از ایران بودند که نوبت عاشقی و شب‌های زاینده‌رود اکران نشدند. مخلمباف كسي است كه امروز هم نمي توان بر روي او حساب باز كرد كسي كه فيلم توبه نسوح ساخته به يكباره سكس و فلسفه و فرياد مورچه ها را مي سازد. شايد تا 10 سال ديگر ما از او عقايد متفاوتي ببينيم. آنچه براي مخاطب در مواجهه با مخملباف مهم است حس شاعرانگي و سادگي در ساختار فيلم سازي اوست تا گرايشات متنوع سياسيش. براي من ديوانگي هاي مخملباف شيرين است.

اين شعر را به عشق تو كبريت مي‌كشم

ghapghara — Sat, 27 Jun 2009 15:59:16 GMT

سيگارهاي لحظه‌ي چشم انتظاريت
سيگارهاي بعد در آغوش ديدنت
سيگارهاي شعله‌ور از تو به يك طرف
سيگارهاي لحظه‌ي تاريك رفتنت

سيگارهاي خاطره‌ي روز آمدن
سيگارهاي خاطره‌ي جنگ تن به تن
سيگارهاي شعله‌ور از من به سمت من
سيگارهاي خاطره‌ي تلخ رفتنت

سيگارهاي اينكه تو آيا بدون من...؟
سيگارهاي اينكه نه هرگز بدون تو
سيگارهاي اينكه چگونه...؟ چه مي‌شود...؟
سيگارهاي اينكه مبادا شبي زنت....

سيگارهاي شعر من از موي تو سياه
سيگارهاي موي تو از رنگ شب سياه
سيگارهاي رنگ شب از دود آن سياه
سيگارهاي عمر مرا دود كردنت...

سيگارهاي لحظه‌ي با تو گريستن
سيگارهاي لحظه‌ي بي تو گريستن
سيگارهاي لحظه‌ي در تو گريستن
سيگارهاي گريه‌ي رفتن گرفتنت

سيگار را به عشق تو كبريت مي‌كشم
اين شعر را به عشق تو كبريت مي‌كشم