بالاخره رفتم و فيلم «درباره الي...؟» رو ديدم. پيش از اينكه برم سينما خيلي شنيده بودم كه اين فيلم شاهكاره و خيلي خوب ساخته شده ولي وقتي از سينما بيرون اومدم فهميدم كه اصلا شاهكار نبوده و فقط فيلميه كه در برخي سكانسها حركات خوبي از برخي بازيگران و يا عوامل ديده مي شود. تم اصلي فيلم درباره دروغ گفتن است و فيلم به زعم من با يك دروغ بزرگ تمام مي شود. فيلم درباره روزگار ما و انحراف از واقعيت است. بازي شهاب حسيني را دوست داشتم و از بازي ماني حقيقي خنده ام گرفت.

امروز وقتي در خبري از بالاترين خواندم كه جان مالكويچ جايزه ويژه جشنواره بین المللی فیلم شهر " کارلُوی واری " را دريافت كرده و در بخشی از سخنرانی خود گفته: " من مردم ایران را تحسین می کنم و برای آنها آرزوی موفقیت دارم." شديدا ذوق مرگ شدم و ياد فيلم جان مالكويچ بودن افتادم. همچنين جایزه کُره بلورین (Crystal Globe) به کارگردان ایرانی فیلم " 20 " عبدالرضا کاهانی اهدا شد.

بی‌بی‌سی فارسی فیلم تست دموکراسی ساخته محسن مخملباف را پخش کرد. اين فيلم ده سال پیش ساخته شده ، اما نكاتي در آن وجود دارد كه هم به لحاظ بصري هم به لحاظ معنايي و هم شعر گونگي باعث حظ مضاعف مي شود. در فيلم المانهاي خوبي از شخصيت هاي مردم ايران در مواجهه  با دموكراسي وجود دارد.مخملباف یک انقلابی تندروی دهه 50 و اوایل دهه 60، در دهه 70 به طرز فکری رسید که با عث انقلاب فكري و عقيدتي در او شد.  او در حالیکه تنها 17 سال داشت به زندان رژیم محمدرضا شاه افتاد و 4 سال و نیم از عمرش را در زندان گذراند و در همین دوران بود که به نویسندگی علاقمند شد. در اوایل دهه 60 در حلقه اولیه حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی حضور داشت و از آن دوران ساخت فیلمهای توبه نصوح و بایکوت به یادگار مانده است. اما نشانه‌های تغییر تفکر و نگاه مخملباف را از روند فیلمهایش می‌توان یافت؛ بای سیکل ران، عروسی خوبان، نوبت عاشقی، شب‌های زاینده‌رود، هنرپیشه، سلام سینما و گبه از مهمترین فیلمهای او قبل از مهاجرت از ایران بودند که نوبت عاشقی و شب‌های زاینده‌رود اکران نشدند. مخلمباف كسي است كه امروز هم نمي توان بر روي او حساب باز كرد كسي كه فيلم توبه نسوح ساخته به يكباره سكس و فلسفه و فرياد مورچه ها را مي سازد. شايد تا 10 سال ديگر ما از او عقايد متفاوتي ببينيم. آنچه براي مخاطب در مواجهه با مخملباف مهم است حس شاعرانگي و سادگي در ساختار فيلم سازي اوست تا گرايشات متنوع سياسيش. براي من ديوانگي هاي مخملباف شيرين است.

سيگارهاي لحظه‌ي چشم انتظاريت
سيگارهاي بعد در آغوش ديدنت
سيگارهاي شعله‌ور از تو به يك طرف
سيگارهاي لحظه‌ي تاريك رفتنت

 سيگارهاي خاطره‌ي روز آمدن
سيگارهاي خاطره‌ي جنگ تن به تن
سيگارهاي شعله‌ور از من به سمت من
سيگارهاي خاطره‌ي تلخ رفتنت

 سيگارهاي اينكه تو آيا بدون من...؟
سيگارهاي اينكه نه هرگز بدون تو
سيگارهاي اينكه چگونه...؟ چه مي‌شود...؟
سيگارهاي اينكه مبادا شبي زنت....

سيگارهاي شعر من از موي تو سياه
سيگارهاي موي تو از رنگ شب سياه
سيگارهاي رنگ شب از دود آن سياه
سيگارهاي عمر مرا دود كردنت...

سيگارهاي لحظه‌ي با تو گريستن
سيگارهاي لحظه‌ي بي تو گريستن
سيگارهاي لحظه‌ي در تو گريستن
سيگارهاي گريه‌ي رفتن گرفتنت

سيگار را به عشق تو كبريت مي‌كشم
اين شعر را به عشق تو كبريت مي‌كشم

روز 22 خرداد كه به سمت صندوق راي مي رفتم با خودم گفتم اگر موسوي هم رئيس جمهور شود باز خوب است چون هر گندي كه بزند من احساس گناه نخواهم نكرد (آخه من به موسوی رای ندادم). ولي امروز ناراحتم از اينكه مردم كشته مي شوند و شهر نا امن است. هيچ نمي دانستم كه اين ناراحتي هم باعث مي شود تا احساس گناه كنم براي آنچه كه نميدانم نامش را چه بگذارم.