چند روز پيش در سفري كاري به يكي از شهرهاي شمالي كشوري وقتي گروه مي خواستند در يكي از عمارات تاريخي آنجا از خود عكس بگيرند به آنها گفتم كه خودشان را فراموش كنند و از طبيعت از زيبايي و از تاريخ عكس بگيرند. در لحظه اي بعد كه حرفي در ميان آمد كه شب در هتل خوش مي گذرد و كلي مي زنيم و مي رقصيم به آنها گفتم  شما هنوزم از رقصيدن و يا اينكه كسي برايتان برقصد لذت مي بريد. و چند حركت و حرف مشابه ديگر كه شخصي از آن گروه به من گفت به قول پابلو نرودا " به آرامي مردن را آغاز كرده اي". با خود فكر كردم و به او نگفتم كه همه ما به آرامي مردن را آغاز كرده ايم و به او نگفتم كه سليقه من در لذت بردن با سليقه شما متفاوت است و به او نگفتم كه حضي كه از يك بيت شعر و يا يك داستان كوتاه  و يا يك سكانس ناب سينمايي مي برم بسيار بالاتر از شهوت ها و لذت هايي است از تن و بدن و زيبايي هايي مادي بر مي آيد و به او خيلي چيزهايي ديگر نگفتم اما مي دانم كه مسير رسيدن به مرگ را به آرامي مي پيمايم ولي با لذت.

متن كامل شعر " به آرامي آغاز به مردن مي‌كني" را اینجا بخوانيد.

ديشب نفهميدم كي خوابم برد ولي وقتي به خودم اومدم ساعت 4 صبح بود و تلويزيون روشن، كولر روشن و چاي ساز روشن بود. دهنم يه مزه بدي ميداد. يه چايي ريختم همونطور داغ داغ لبم رو تر كردم و سيگاري روشن كردم. همينطور خيره به كتاب ناتور دشت نگاه كردم و به مجله اي كه كنار اون افتاده بود و پيش از خوابيدن داشتم مطالعه مي كردم. ميون خواب و بيداري انگار داشتم كابوس ميديدم. بدترين اتفاقات ممكن همزمان به ذهنم مي رسيدن. عميق به سيگارم پك ميزدم. اصلا حس خوبي نبود. نميتونستم خودم رو خلاص كنم. با همون سيگار روشن و اندك لباسي كه داشتم رفتم زير دوش آب يخ ولي داغي افكارم بيشتر از اوني بود كه اين آب يخ بتونه آرومم كنه. ده دقيقه اي زير دوش موندم و با همون وضعيت دوباره برگشتم و در كناپه فرو رفتم. فكر كنم خوابم برده بود. صبح وقتي از خواب بيدارم شدم همه بدنم درد مي كرد. يه آه بلند كشيدم و دوباره يه سيگار روشن كردم...